بیکاری یا اشتغال؟ به کدام سو میرویم؟

اشتغال یا بیکاری امروزه سوال اصلی جوانان این کشور شده به طوری هیچ شخص حقیقی یا حقوقی نمیتواند با قطع یقین این سوال را پاسخ بدهد.

آیا نباید اندیشید که مشکل بیکاری از وضع اقتصادی جامعه است یا از خود جوانان؟

آیا این سوال پیش نمی آید که چرا جوانان به جای مدرک گرایی به سمت تخصص گرایی نمی روند؟

آیا مشکل از کارفرماست که در متن آگهی استخدامی خود دارای افراد با سابقه کار چندین ساله میگردد؟

و سوالات بیشمار دیگری که ذهن هر جوان جویای کاری را به خود درگیر کرده.

بیکاری از لحاظ تئوری یعنی فزونی عرضه ی نیروی کار به تقاضای آن.به عبارت ساده تر وقتی تعداد خیلی زیادی از جوانان ما از دانشگاه فارغ التحصیل می شوند دنبال کار میروند، ولی چون ما از اقتصاد خود با تمام ظرفیت موجود استفاده نمیکنیم.بیکاری معضل جدی ما میشود.

یکی از عوامل اصلی و مورد توافق اکثر کارشناسان اقتصادی، اتکای اقتصاد ما به درآمدهای نفتی به جای صادرات کالاهای دیگر است و در برهه ای از زمان که قیمت های جهانی نفت کاهش میابد به طبع آن درآمدهای ارزی نیز کاهش یافته و به مشکل بیکاری بیشتر دامن میزند.

تامین مالی بنگاه های اقتصادی نیز می تواند به رفع مشکل بیکاری و طبع آن رونق اقتصادی تا حدود زیادی کمک کند.ولی متاسفانه چون در ایران فقط تامین مالی از طریق بانکها صورت میگیرد مشکلات دیگری از قبال آن مثل معوقات بانکی و ...پدید می آید.در حالی که در کشورهای توسعه یافته اکثرا از طریق سرمایه گذاری های خارجی یا بورس این نوع تامین مالی ها صورت می گیرد. به طور خلاصه میتوان این طور نتیجه گیری گرد که برای حل این معضل که عواقب بسیاری چه از بعد اقتصادی چه از بعد اجتماعی دارد، چند راهکار پیشنهاد میشود:

  • کم کردن اتکای اقتصاد به درامدهای نفتی و توجه ویژه به صنایع صادراتی دیگر
  • توجه ویژه به نظام آموزشی مبتی بر کسب و کار نه فقط تئوری و آکادمیک
  • ایجاد بستر مناسب برای گسترش سرمایه گذاری های خارجی در بخش تولیدات و ...
  • اصلاح منابع تامین مالی بنگاههای اقتصادی برای کسب و کار خود

امید است با توجه به موارد بالا و موارد زیاد دیگری که در این مقاله نمی گنجد معضل بیکاری حل و در کنار آن مشکلات اقتصادی  و اجتماعی بسیاری از خانوارها حل گردد.

 

تحلیل های مرتبط: