چندی پیش گزارشی مطرح شده بود که رتبه بندی کشورها را در جذب سرمایه گذاری خارجی در سال 2016 را نشان می داد، آمریکا با جذب 385 میلیارد دلار بیشترین جذب سرمایه را داشته است ، در رتبه های بعدی انگلیس ، چین ، هنگ هنگ و سنگاپور قرار دارند. حتی در این لیست هند حضور دارد که از این کشور به عنوان یکی از قول های اقتصادی آینده یاد می شود.
این رتبه بندی مارا به تامل وامیدارد که چرا ایران در جذب سرمایه خارجی ضعیف عمل کند یا بهتر بگویم چرا سرمایه گذاران رغبتی برای سریز سرمایه های خود در بازار ایران ندارند؟!



سرمایه گذار  به این سبب سرمایه گذاری می کند که به سود برسد اما مهمتر اینکه سود را برای اولا سرمایه گذاری بیشتر  می خواهد  ثانیا باید آزاد باشد تا از ثروتش آنگونه که تمایل دارد  استفاده  نماید  اما در ایران  اولی با رقابت دولت و بخش عمومی برخورد می کند و دومی با موانع قانونی که در حکومت ائدئولوژیک ایجاد شده تصادم می نماید.
بنابراین بدون آزادی فردی و رقابت امیدوار به حضور سرمایه داران  برای سرمایه گذاری نباید بود و تنها راه ریخت و پاش های پولی بانکی است که عده ای نوکیسه تحت عنوان کارآفرین نما انرا حیف و میل کنند و بجای سرمایه گذاری وجوه تسهیلاتی را مصرف نمایند.

در ذیل لیستی از علل احتمالی عدم حضور سرمایه گذاران خارجی  در ایران بیان می شود که امید است با تدبیر مناسب به سمت رفع این موانع قدم برداشته شود:

موانع اقتصادی:

-عدم امکان استفاده از خدمات و امکانات بانکی برای خارجیان

-نوسان نرخ ارز

-ریسک بالای سرمایه گذاری

-عدم توسعه بازار سرمایه و سهم اندک آن از تولید ناخالص ملی (GDP)

-عدم استفاده از ظرفیت مناطق آزاد در جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی

-نبود نظام های تشویقی کارآمد در امر تولید و تسهیلات بانکی موثر

-نوسانات تقاضا

موانع حقوقی و نهادی

-دولتی بودن ساختار اقتصاد ایران (عدم تمایل سرمایه گذار خارجی به بخش های تحت کنترل دولت )

-وجود بروکراسی و عدم صراحت و شفافیت کامل در قانون سرمایه گذاری خارجی

-تغییرات زودهنگام مقررات ارزی ، پولی و گمرکی

-محدودیت های نهادی و مقرراتی در بازار سرمایه به منظور جذب سرمایه گذاری خارجی

-ضعف های موجود در قانون کار

سایر موانع

-عدم دسترسی به آمار بروز  از وضعیت بخش های مختلف اقتصادی ایران

-زمان بر بودن فرایند اخذ مجوز و اخذ کد سهامداری

مقالات مرتبط:
سرمایه خارجی, راه حل فوری مشکل بیکاری
سرمایه‌گذاری خارجی و ضرورت فراموش شده