بودجه اقتصادی هر جامعه ای در تقسیم بندی کلی به سه بخش صنعتی ، خدماتی و کشاورزی تخصیص می یابد ، در کشور های توسعه یافته اگر نگاهی به این سه بخش داشته باشیم کشاورزی بخش بسیار کوچکی را در بر می گیرد و صنعت و خدمات بخش قابل توجهی در این اقتصاد ها دارند، صنعت و خدمات را می توان چرخ های پیش راننده هر اقتصادی دانست اما در ایران این تقسیم بندی به طور فاحشی با کشورهای توسعه یافته متفاوت است به طور مثال در ایالات متحده سهم کشاورزی در اقتصاد 2% ولی در ایران چیزی حدود 30 % است این بدین معنا نیست تولیدات کشاورزی ما ارزش یا مقدار بیشتری از تولیدات ایالات متحده دارد یا آمریکا وارد کننده محصولات کشاورزیست با کمال تعجب ایالات متحده نه تنها نیاز های داخلی خود را در بسیاری از محصولات کشاورزی تامین می کند بلکه در بسیاری از محصولات صادرات گسترده ای دارد ، بستر های مناسب ، مکانیزم های لازم و از همه مهمتر مدیریت منابع سبب شده است بهره وری بالا در کشاورزی آن ها ایجاد شود که با کمترین منابع بیشترین تولیدات را داشته باشند. همین تفکر سیسمتی و ایجاد فرایند هایی با بهره وری بیشینه سبب شده است در بخش های صنعتی و خدماتی نیز با استفاده از ایده های نو به ثروت آفرینی حداکثر دست یابند.

شاید شماهم در محصولات شرکت های بزرگ آمریکایی و اروپایی رد پای چین و تایوان وسایر کشورهای آسیایی یا آفریقای را دیده باشید مثلا در ارزشمندترین شرکت دنیا از لحاظ سهام یعنی اپل نوشته اسمبل شده در چین را می بینید این اتفاق نه تنها نگران کننده برای این شرکت ها نبوده بلکه مسبب سود بیشتر برای این قبیل شرکت ها و کشورهایشان بوده است ، این سیاست تولید صنعتی در کشورهای دورتر از شرکت مادر ازاین رو اتفاق افتاد که اولا، نیروی کار ارزان در کشوری مانند چین سبب کاهش هزینه های این شرکت ها شد و دوما آلودگی صنعتی ایجاد شده را از کشورهای مبدا دور ساخت و برای دولت ها و مردم کشورهای توسعه یافته کاهش آلودگی حائز اهمیت ویژه ای بود. دوباره برگردیم به مثال شرکت اپل ، اپل باید برای کارگر آمریکایی ساعتی 40 دلار پرداخت می کرد حال برای کارگر چینی ساعتی 2 دلار پرداخت می کند ، از سوی دیگر مالیات و جریمه هایی که دولت برای آلودگی به اپل تحمیل می کرد بسیار کم شد و در سطح کلان تر هزینه هایی هم که دولت برای جبران خسارات آلودگی ها ، درمان ناشی از بیماری ها و ... پرداخت می کرد بسیار کاهش یافت ،حتی اگر هزینه حمل و نقل از چین به آمریکا را به هزینه های اپل اضافه کنیم بازهم سود ناشی از بردن کارخانه ها به مناطق دور بسیار بیشتر از حالت قبل است ، اما شاید سوال ایجاد شود این امر باعث افزایش بیکاری در در کشورهای توسعه یافته نمی شود؟ پاسخ اینجاست که افرادی با این سیاست کار تولیدی نمی کنند وارد بخش خدماتی می شوند در دنیای رو به رو ، هرچه خدمات سهم بیشتری داشته باشد سبب پیشرفت بیشتر یک جامعه می شود . مثلا در شرکت اپل به دلیل افزایش تولید تعداد افراد بیشتری در بخش پشتیبانی محصولات به کار گرفته می شوند یا تعداد زیادی افراد با افزایش نمایندگی ها در سراسر دنیا برای تحقیق و توسعه به کار گرفته می شوند.

شاید به کارگیری صحیح مکانیزم ها ، مدیریت درست منابع و از همه مهم تر جلوگیری از هدر رفت سرمایه ها و ایده گیری از پیشرفت های حاصله در کشورهای توسعه یافته ، کشور ما را به سمت توسعه یافتگی با شتاب بیشتری سوق دهد ، آنچه که مشخص است باید سهم خدمات و صنعت با حمایت ، برنامه ریزی درست ، حذف قوانین و موعضلات پیش روی افراد افزایش یابد تا در آینده نزدیک توسعه یافتگی به معنای واقعی را بتوان در ایران مشاهده کرد.